گربه ايرانی، سر سفره هفت‌سين

عيد امسال، خانواده های ايرانی در برلين می‌توانند روی سفره هفت سين‌شان گربه ايرانی هم بگذارند. درست است که با سين شروع نمی‌شود، ولی دستکم چمباتمه می‌زند و به تنگ ماهی‌ها خيره می‌شود.
در اين جا يادداشت سردبير مجله گربه ايرانی شماره 3 را خواهيد ديد.

يادداشت سردبير

عيد نوروزمان در راه است و همراه آن طبيعتی که دوباره بهارش سلام می‌رساند. عيدتان مبارک باد! عليرغم ادعای آقايی انسان بر طبيعت، هنوز اين طبيعت است که ريتم خود را به زندگی آدم‌ها تحميل می‌کند. سپيده که می‌زند زمين از انرژی خورشيد بيدار و روشن می‌شود و جان می‌گيرد. ريتم طبيعی روز حرکت و جنبش است و زندگی آدم‌ها پس از طلوع آفتاب ‌ريتم روز می‌گيرد، فعال می‌شوند و پر انرژی کار می‌کنند. شب که می‌شود، انرژی جنبشی طبيعت کاهش می‌يابد و در پی آن زندگی آدم‌ها هم به ريتم شب در می‌آيد؛ با آرامش، تفکر، فانتزی و خيال، استراحت و کاهش جنبش و تحرک. ريتم طبيعت نه تنها در زندگی که در خلق و خوی آدم‌ها هم اثر می‌گذارد. درختان شکوفه می‌دهند و هم‌زمان آدم‌ها زيباتر می‌شوند و جذاب‌تر، و بيش‌تر هم می‌خندند. يک روز آفتابی، در همين شهر برلين، چه تغييراتی که در چهره و ظاهر هم‌شهری‌هامان ايجاد نمی‌کند. در اوبان و اس‌بان، در خيابان و مغازه بيش‌تر به اطراف توجه می‌کنيم، چون همه چيز تازه‌تر و دوست‌داشتنی‌تر می‌شود. دختر‌ها خوشگل‌تر و ملوس‌تر از قبل، پسر‌ها جذاب‌تر و خوش‌برخوردتر، آدم‌ها زنده‌تر می‌شوند، بيش‌تر از وجود هم لذت می‌برند، بيش‌تر دست در دست هم می‌گيرند، هم‌ديگر را بيش‌تر می‌بوسند و در آغوش می‌گيرند و باهم بيش‌تر معاشقه می‌کنند. در جايی خوانده‌ام که آمار عشق‌بازی در بهار و تابستان سه برابر فصل‌های ديگر است. به حافظه‌ام در مورد ارقام و آمار زياد اعتماد نکنيد، ولی مطمئن باشيد که انسان‌ها در اين فصل بسيار بيش‌تر از طبيعت خود لذت می‌برند و کام می‌گيرند، همين! بی‌جهت نيست که می‌گويند بهار فصل عشق است و طراوت. اين ريتم طبيعت است که خصلت‌ها و خوی ما را هم تغيير می‌دهد.
و تاره فراموش نکنيد که با فصل بهار گربه‌ها هم دل به دريا می‌زنند، از ديوار بالا می‌روند و از ته دل آو آو و لوندی می‌کنند، آن‌قدر که جفت‌شان را پيدا کنند و به بازی و معاشقه مشغول شوند. عيد آمده، بهار شده و گربه ما روی ديوار عشوه‌گری می‌کند و جفتش را صدا می‌زند، گاهی هم جلوی تنگ ماهی می‌نشيند و با نگاهی شيطنت‌بار به حرکت ماهی‌ها در آب خيره می‌ماند. اين هم خود عين طبيعت است.
شادی و طراوت را از بهار و عيد نوروزمان نمی‌شود جدا کرد، هر‌چند همين طبيعت، در جايی ديگر و گوشه‌ای دورتر زهر خود را بر انسان‌های بی‌گناهی می‌ريزد که کم‌ترين امکان رفاهی ندارند و حتا بالين‌شان را زير سرپناهی امن و مطمئن نمی‌گذارند. و چرا اين فجايع درست در آستانه نوروز و يا کريسمس، يعنی در زمانی صورت می‌گيرد که دل‌هاشان می‌توانست تنها قدری شادتر از هميشه باشد. پارسال زلزله بم و امسال قهر طبيعت در جنوب شرقی آسيا در آستانه کريسمس، و در همين روزها زلزله در زرند کرمان و مناطق جنوبی کشورمان. و آيا اين طبيعت نيست که چهره دوگانه‌اش را، با صفت‌هايی از زيبايی و خشونت، به ما انسان‌ها هم آموخته و سرايت داده است؟ از طبيعت آموخته‌ايم که در جايی يک‌ديگر را دوست داشته باشيم، عشق بورزيم و معاشقه کنيم، در زمانی و مکانی ديگر باهم دعوا کنيم و يا نقشه بکشيم که در جنگی خشن هم‌ديگر را تار و مار کنيم، با سلاح هسته‌ای يا بدون آن، چه فرقی می‌کند؟ از همين روست که گربه ما در اين شماره هم رنگ و روی بهار دارد و شادی، شور عشق و اشتياق جفت گيری، و هم خشونت، با موضوعاتی مثل جنگ و سلاح هسته‌ای. زيبايی و خشونت دو روی سکه زندگی ما آدم‌هاست!